Kayseri’nin Soğuk Sabahlarında Başlayan Bir Hikâye
Sabahın erken saatlerinde Kayseri’nin havası insanın içine işler. Camın kenarına yaslanıp nefes aldığında, sanki ciğerlerine sadece hava değil, geçmiş de doluyormuş gibi hissedersin. Ben 25 yaşındayım. Günlük tutmaya çocukluğumdan beri alışığım; kelimeler benim için bir kaçış değil, bir sığınak oldu hep. Bazen yazdıklarım kimseye gösterilmeyecek kadar içli, bazen de kendime bile itiraf etmekte zorlandığım kadar dürüst.
O sabahlardan birinde, toprağın kokusu yeniden burnuma geldi. Uzun zamandır hissetmediğim bir şeydi bu. Sanki yıllar önce bıraktığım bir mevsim geri dönmüştü. O gün, zihnimde tek bir soru dönüp duruyordu: yem bezelyesi ne zaman ekilir?
Bu soru basit gibi görünür ama benim için öyle değildi. Çünkü o soru, bir tarladan çok daha fazlasını hatırlatıyordu bana.
Toprağa İlk Dokunuş ve Babamın Sessizliği
Çocukken yaz tatillerinde dedemin köyüne giderdik. Kayseri’nin biraz dışında, rüzgârın sert estiği, ama insanın içine huzur bırakan bir yerdi orası. Babam sabahları beni erkenden kaldırırdı. “Hadi, bugün toprağa bakacağız,” derdi. O zamanlar anlamazdım, toprağa bakmak ne demekti?
Bir sabah, elimde küçük bir çapa ile tarlaya gitmiştim. Babamın elinde bir torba tohum vardı. O an ilk kez duymuştum bu ismi: yem bezelyesi.
“Bunu erken ekersen köklenir, geç kalırsan tutmaz,” demişti. O kadar sakin söylemişti ki, sanki sadece tohumdan değil, hayattan bahsediyordu.
Ben ise o yaşta sadece toprağın yumuşaklığını hissediyordum. Ellerim çamur olmuştu ama içimde garip bir mutluluk vardı. O gün hiçbir şey anlamamıştım ama yıllar sonra fark ettim ki, babamın o cümlesi aslında hayatın kendisine dair bir dersmiş.
Yıllar Sonra Geri Dönen Soru
Şehir hayatı insana başka bir hız veriyor. Günler birbirine karışıyor, sabah mı akşam mı olduğunu bazen ancak ışığın yönünden anlıyorsun. Ben de Kayseri’de küçük bir işte çalışırken, bir yandan içimde sürekli eksilen bir şey olduğunu hissediyordum.
Bir gün telefonumda eski notlarıma bakarken, rastgele bir cümle çıktı karşıma:
“Yem bezelyesi ne zaman ekilir, babam demişti ki erken ekersen…”
Cümle yarım kalmıştı. O an boğazımda bir düğüm hissettim. Sanki yıllardır unuttuğum bir şey, tam kalbimin ortasına oturmuştu. İçimde hem bir özlem hem de açıklayamadığım bir huzursuzluk vardı.
O gece uyuyamadım. Defterimi açtım ve yazmaya başladım. Kelimeler döküldükçe çocukluğum geri geliyordu.
Toprağın Zamanı: Bir Sorunun Peşinde
Ertesi gün kendimi internette değil, sanki geçmişin içinde bir şey arar gibi buldum. “Yem bezelyesi ne zaman ekilir?” sorusu sadece teknik bir merak değildi artık. Bu, babamın sesini yeniden duymak gibiydi.
Köydeki komşularımızdan biriyle konuştuğumda şunu söyledi:
“İlkbaharın başı ya da sonbaharın sonu idealdir. Toprak çok soğuk olmayacak ama nemli olacak.”
Cümle basitti ama içimde bir şeyleri yerine oturttu. Çünkü hatırladım; babam her zaman toprağa acele etmezdi. “Toprak hazır değilse sen ne yaparsan yap karşılık vermez,” derdi.
O an fark ettim ki, ben de hayatımda sürekli acele ediyordum. Ama bazı şeyler vardı ki, zamanı gelmeden büyümüyorlardı.
Bir Tarlanın İçinde Kaybolan Duygular
Bir hafta sonu köye gitmeye karar verdim. Uzun zamandır gitmemiştim. Yol boyunca pencereden dışarı baktım. Bozkırın rengi bile insana bir şey öğretiyor sanki; sabrı, beklemeyi, dayanmayı.
Tarlaya vardığımda rüzgâr yüzüme vurdu. Toprak kuruydu ama içinde bir umut gizliydi. Ayakkabılarımı çıkarıp çıplak ayakla yürüdüm. Toprak soğuktu ama tanıdıktı.
O an içimde bir şey kırıldı. Hayal kırıklığı gibi… Ama aynı zamanda iyileşme gibi.
Babamı düşündüm. Artık yanımda değildi ama sanki her adımımda beni izliyordu. Elimi toprağa koydum ve fısıldadım:
“Yem bezelyesi ne zaman ekilir, biliyor musun?”
Cevap yoktu ama içimde bir ses vardı: “Doğru zamanı hissedeceksin.”
Beklemenin Öğrettiği Şey
Şehirde her şey hızla tüketiliyor. Ama toprak öyle değil. O, seni beklemeyi öğretiyor. Ben bunu geç öğrendim.
O gün tarlada uzun süre oturdum. Hiçbir şey yapmadan. Sadece rüzgârı dinledim. İçimdeki karmaşa yavaş yavaş çözüldü.
Yem bezelyesi ekmek için doğru zamanın sadece takvimde yazmadığını anladım. Toprağın nemi, havanın serinliği, insanın içindeki sabır… Hepsi birlikte karar veriyordu buna.
Ve belki de en önemlisi, insanın kendi içindeki hazır oluşu.
Kayseri’ye Dönüş ve Değişen Bakış
Şehre döndüğümde hiçbir şey değişmemişti. Aynı sokaklar, aynı insanlar, aynı koşuşturma. Ama ben değişmiştim.
Artık sabahları acele etmiyordum. Kahvemi içerken dışarıyı izliyordum. Küçük şeyleri fark etmeye başlamıştım. Bir ağacın yaprağı, rüzgârın yönü, toprağın kokusu…
Defterime şunu yazdım o gün:
“Bazı soruların cevabı kitaplarda değil, beklediğin anın içinde saklı.”
Yem Bezelyesi ve Hayatın Döngüsü
Zamanla öğrendim ki yem bezelyesi sadece bir bitki değilmiş. O, döngüyü temsil ediyormuş. Doğru zamanda ekildiğinde toprağı besliyor, yanlış zamanda ise sessizce kayboluyormuş.
Tıpkı insanlar gibi.
Ben de kendi hayatımı düşündüm. Belki de bazı şeyleri yanlış zamanda zorlamıştım. Belki de bazı duyguların filizlenmesi için sabır gerekiyordu.
Bir gün yeniden tarlaya gittiğimde, toprağın üstünde küçük yeşil filizler gördüm. Kim ekmişti bilmiyorum. Ama içimden bir şey koptu o an.
Gülümsedim. Çünkü artık cevabı biliyordum.
İçimde Kalan Sessiz Öğreti
Şimdi geriye dönüp baktığımda, o basit soru bana çok şey öğrettiğini görüyorum. “Yem bezelyesi ne zaman ekilir?” sorusu, aslında hayatın ne zaman başlayıp ne zaman büyüdüğünü anlamakla ilgiliymiş.
Bazen insan erken davranır, bazen geç kalır. Ama en doğru zaman, toprağın ve insanın aynı anda hazır olduğu zamandır.
Ben bunu babamın sessizliğinde öğrendim. Tarlanın sabrında öğrendim. Ve en çok da kendi içimdeki bekleyişte öğrendim.
Şimdi her rüzgâr estiğinde, Kayseri’nin o sert ama dürüst havasında, içimden aynı şey geçiyor:
Doğru zaman geldiğinde, her şey zaten kendiliğinden yeşeriyor.
Ozenenticaret olarak “Yem bezelyesi ne zaman ekilir” konusunda sizlere faydalı olabildiğimizi umuyoruz. Diğer içeriklerimizi de incelemeyi unutmayın!
Buna da Göz Atın: Yaşayan en kilolu insan kaç kilo ?